sedecim #

"I want it bad.. I want a bad girl, baby, bad!"

Serdecznie zapraszam na rozdział 5 6 FEET 2 INCHES :)

hope you enjoy.

Rozdział 5

„Islander’

- Panienko, proszę się obudzić!

Usłyszałam te słowa kilka razy, po czym poczułam, że ktoś potrząsa moim ramieniem.

Niechętnie otworzyłam zaspane oczy i mój wzrok od razu padł na stojący na szafce nocnej budzik. Nie uwierzycie, jaką godzinę wskazywał. 2:40. Pieprzoną 2:40 rano!

Ze zmarszczonym czołem spojrzałam na kobietę, która zajmowała się domem wujka i która mnie obudziła. Podciągnęłam się do pozycji siedzącej na moim królewskich rozmiarów łóżku.

- O co chodzi? Pali się?

Gosposia chyba się uśmiechnęła, ale nie byłam pewna, ponieważ a) wciąż nie byłam do końca przytomna, b) było ciemno jak w…

Ekhem.

- Pan Leon kazał mi panienkę obudzić, ponieważ niedługo wyjeżdżacie na plan zdjęciowy.

To zdanie momentalnie mnie otrzeźwiło i zerwałam się z łóżka, jakby nagle wpuszczono tam chmarę pająków. Nie do wiary, jak szybko minęło tych kilka dni swobodnego nic-nie-robienia, kiedy mogłam wstawać około południa, wyjść pobiegać albo pójść na zakupy z Vivi.

Wreszcie miałam zacząć robić to, po co mnie przywieziono i jeśli mam być szczera, byłam tym potwornie podekscytowana.

W ciągu kolejnych 10 minut wzięłam prysznic, następnie, myjąc zęby, podsuszyłam włosy, pozwalając im pofalować się w naturalny sposób, pociągnęłam rzęsy tuszem, policzki różem, oblizałam usta, aby nadać im trochę połysku i wskoczyłam w dżinsowe szorty i T-shirt z napisem: „I’m POLE, what’s your superpower?”¹ I to wszystko w 10 minut. Mhm, wpiszcie mnie do Księgi Rekordów Guinnessa.

Było parę minut przez trzecią, kiedy wyjechałam wraz z wujkiem i Vivian z domu, kierując się w stronę miejsca nad Sekwaną, gdzie zbudowana była sztuczna plaża i było wystarczająco przestrzeni, żeby rozstawić wszystkie akcesoria niezbędne do pierwszej części sesji.

Zapytacie pewnie, po jaką cholerę trzeba było się do tego zrywać o tak potwornej porze?

Otóż cała idea tej sesji polegała na pokazaniu poszczególnych momentów z życia siostrzenicy Vivian i jej narzeczonego. A jako, że cudowny moment oświadczyn nastąpił wraz ze wschodem słońca nad paryską rzeką (niczym pieprzeni Tom Cruise i Katie Holmes, no naprawdę) to również i my, odtwarzając to, musieliśmy się tak katować. Dowiedziałam się również, że późnym popołudniem mieliśmy jechać do klubu jakiegoś znajomego pary, by sfotografować moment ponownego poznania się. W planach był też wyjazd do stadniny koni Viv, sesja z udziałem rodziców Fleur i Laider’a oraz sesja sypialniana, która jednocześnie miała służyć jako reklama bielizny  Chantelle, do której zatrudniono wujka. Ostatnim fotograficznym rozdziałem historii miały być zdjęcia ślubne, chociaż z nimi trzeba będzie poczekać do końca grudnia, a dokładniej do nocy sylwestrowej, bo to właśnie wtedy nasza słodka parka przysięgnie sobie miłość i wierność.

A teraz proszę, powiedzcie mi, że nie byłam jedyną,  którą bawiła ta cała szopka wokół dwójki osób, urządzona tylko dlatego, że bogata panieneczka miała taki kaprys.

Był to jeden z powodów, przez który nie lubiłam Fleur, zanim ją poznałam. Nie znosiłam snobów i ludzi, którzy szastali kasą na lewo i prawo tylko dlatego, że ją mieli. Zwłaszcza, jeśli w wieku 23 lat wciąż brało się ją od rodziców.

Rozumiecie już, czemu, choć podekscytowana początkiem pracy, wysiadłam z auta z marsem na czole?

Jednak, jak powiedziałam, byłam w pracy i wizja niebanalnej pensji zajaśniała na moim mentalnym, zachmurzonym niebie.

Już chciałam odejść, by przywitać się ze stałą ekipą wujka, którą poznałam dwa dni wcześniej i która już uwijała się w wyznaczonym miejscu, by przygotować je do sesji, kiedy poczułam, jak drobna dłoń łapie mnie za łokieć i ciągnie w stronę sporych rozmiarów baraku, który stał w pobliżu.

¹ dosł. „Jestem Polką, a jaka jest Twoja supermoc?”

Zdziwiona, spojrzałam na Vivi.

- Musisz poznać moją drogą belle² Fleur i Laider’a, zanim wszyscy zaczną biegać i krzyczeć, i zrobi się tu jeden wielki galimatias! Leon powiedział, że pewnie są już pod ostrzałem stylistów i wizażystów, ale przecież możemy im na chwilkę przeszkodzić. A może już skończyli? Wyobraź sobie, jesteśmy przecież praktycznie rodziną! Jestem pewna, że zostaniecie z Fleur najlepszymi przyjaciółkami!

I tak dalej. Wyłączyłam się w trakcie tego entuzjastycznego przemówienia, ponieważ o tym, jak cudowna jest jej siostrzenica, Vivi opowiadała mi już jakieś 500 razy w czasie śniadań, obiadów, kolacji, spacerów…

I kiedy weszłyśmy do pomieszczenia, moim oczom ukazała się piękna kobieta, otoczona wianuszkiem ludzi, którzy poprawiali jej makijaż, włosy i rozprostowywali niewidoczne zmarszczki na zwiewnej, białej sukience.

Vivian natychmiast ruszyła w jej stronę i za chwilę można było usłyszeć radosny śmiech obu kobiet i cmokanie po policzkach. Wizażyści najwidoczniej zrozumieli, że to na razie koniec ich pracy, bo rozbiegli się, każdy w swoją stronę.

Ja tymczasem po raz pierwszy mogłam na własne oczy zobaczyć legendarną Fleur Charpentier.

Była dokładnie taka, jak ją opisywano. Około 175cm wzrostu, z sięgającymi do ramion złotoblond włosami, arystokratycznymi rysami twarzy oraz niesamowicie szczupłą, żeby nie powiedzieć chudą, sylwetką. Jadeitowe oczy lśniły tak samo, jak jej ciotki.

Innymi słowy, była całkowitym przeciwieństwem mnie.

Wreszcie, po kilku minutach francuskiego szczebiotu, usłyszałam słowa Vivian.

- Kochanie, pozwól, że przedstawię Ci chrześnicę Leona, o której tyle Ci mówiłam podczas ostatniego spotkania. – „No proszę, czyli nie tylko ja byłam dręczona tymi historyjkami.” – pomyślałam.

- Rozalio, to jest Fleur.

² belle z fr. piękna;

Zrobiłam dwa kroki w ich kierunku, Fleur zrobiła to samo i uścisnęłyśmy sobie dłonie.

- Bardzo miło mi Cię poznać, rzeczywiście, dużo o Tobie słyszałam. Przyjmij również moje kondolencje z powodu Twojej mamy.

Nie bardzo wiedząc, jak zareagować po usłyszeniu tych znienawidzonych przeze mnie słów, mruknęłam grzecznie:

- Dziękuję. Również miło mi Cię poznać – i wysunęłam dłoń z jej uścisku. Viv chyba zauważyła napięcie wiszące w powietrzu, bo nieco zbyt entuzjastycznym tonem zapytała, gdzie podziewa się Laider. Również byłam ciekawa. Chciałam bowiem zobaczyć, jakiemu facetowi będę współczuć przyszłości z Panną Blondyną.

Nie patrzcie tak, przecież mówiłam, że jej nie lubię. Widząc jej idealną twarz znielubiłam ją jeszcze mocniej, w końcu jestem tylko dziewczyną ze swoimi kompleksami.

Zanim jednak perfekcyjna Fleur zdążyła odpowiedzieć, gdzie jest jej, zapewne również perfekcyjny, narzeczony, usłyszeliśmy jak ktoś zawołał imię Vivian z drugiego końca pomieszczenia, gdzie znajdowały się miejsca wyznaczone na przebieralnie (wywnioskowałam tak z plakatu, który mówił PRZEBIERALNIE, przyklejonego do parawanu; jestem drugim Sherlockiem, o tak!).

- Piękna Vivi! Już nie mogłem się doczekać, kiedy o mnie zapytasz.

Viv zaczęła się śmiać, podobnie jak Fleur, a ja stałam, przeszywana ciarkami na dźwięk jego głosu. Brzmiał cudownie, nisko, męsko i dźwięcznie, jak połączenie Chad’a Kroeger’a i Sean’a Connery’ego³ i co najdziwniejsze… miał brytyjski akcent. Tak silny, że zniekształcał słowa. Nigdy nie pomyślałam o tym, że facet Fleur może nie być Francuzem, choć może jego nazwisko powinno dać mi do myślenia. Teraz jednak byłam pewna, że był wyspiarzem, bo uważałam się za swego rodzaju eksperta jeśli chodzi o rozpoznawanie akcentów. Strzelając w ciemno, stawiałam, że był Walijczykiem bądź Irlandczykiem.

A teraz nazwijcie mnie 200-procentową dziewczyną, bo wszystkie te przemyślenia wyparowały z mojej głowy w chwili, w której pierwszy raz zobaczyłam Laider’a. Jeśli wam to coś powie, to wyglądał lepiej, niż brzmiał.

³ Chad Kroeger – wokalista rockowy, lider grupy Nickelback; Sean Connery – szkocki aktor, znany m.in. z roli Agenta 007;

 

Wyszedł z przebieralni w czarnych dżinsach i w koszuli o tym samym kolorze. Miedziano-złoto-brązowe włosy były ułożone w kontrolowany nieład, a blado niebieskie oczy błyszczały wesoło, komponując się z zawadiackim uśmiechem, który gościł na jego pełnych ustach.

Ześlijcie mnie za to do piekła, ale zachłysnęłam się każdą ciętą ripostą, którą miałam dla niego przygotowaną. To chyba pierwszy raz, kiedy zaniemówiłam na widok faceta.

Vivian pocałowała go w oba policzki, narzekając, że powinien się ogolić, bo jego zarost podrażni jej skórę, a ja, kierowana szóstym zmysłem, zerknęłam na Pannę Perfekcyjną. Obserwowała mnie z lekko uniesioną brwią i z nikłym uśmiechem na ustach. Cholera, miałam nadzieję, że moje wewnętrze uwielbienie dla wyglądu jej przyszłego męża się nie uzewnętrzniło i nie było widoczne na mojej twarzy.

Natomiast, nieświadoma tornada myśli i emocji, szalejącego w moim umyśle, Vivian pociągnęła mężczyznę w moją stronę i wtedy, po raz pierwszy, nasze spojrzenia się skrzyżowały.

Od razu zauważyłam, jak uśmiech ściera się z jego twarzy. Ja zagryzłam wnętrze policzka, a on przeniósł wzrok na swoją olśniewającą narzeczoną, umalowaną, uczesaną i ubraną w piękną sukienkę oraz buty na cienkiej szpilce, a potem ponownie na mnie, z włosami roztrzepanymi od wiatru, w trampkach i w wyzywającym T-shircie z podwiniętymi rękawkami. Nagle poczułam się brzydka.

Po chwili milczenia wyciągnął zadbaną (i naprawę ogromną) dłoń w moją stronę.

- Miło w końcu Cię spotkać, Rozalio.  Dużo się o Tobie słyszało ostatnimi czasy.

Bardzo starał się, żeby moje imię nie zabrzmiało jak Rosalie. Może wcześniej ćwiczył przed lustrem, ha, ha.

Wzięłam głęboki oddech, zanim nerwy całkowicie przejęły władzę nad moim ciałem i wysiliłam się na uśmiech, po czym uścisnęłam jego dłoń. Poczułam zgrubienia na opuszkach jego palców.

- Mi również jest miło – wydukałam, rozpaczliwie potrzebując koła ratunkowego, ponieważ tonęłam w oceanach jego tęczówek. W jasnym świetle wyglądały na tak blade, że prawie szare, pomijając ciemne obwódki. Na szczęście kołem ratunkowym okazał się mój język, działając bezwarunkowo. – Niestety ja za wiele o Tobie nie słyszałam, a przecież to Ty jesteś tym sławnym – westchnęłam, jakby z zawodem i uwolniłam swoją dłoń z jego. – Mam nadzieję, że mi to wybaczysz – dokończyłam, wreszcie obdarzając go prawdziwym uśmiechem. Ok, tak naprawdę to wyszczerzyłam się na widok mięśni drgających w jego szczęce, kiedy zacisnął zęby. „Ojoj, nie denerwuj się, kochanie, bo zbrzydniesz.” – pomyślałam wrednie, po czym wymówiłam się obowiązkami i wyszłam na zewnątrz.

Dopiero tam wzięłam normalny, głęboki oddech. Chociaż to było żenujące, jak wielkie wrażenie wywarł na mnie ten facet, to byłam zadowolona z siebie, że mimo wszystko potrafiłam z niego zakpić.

Roza – 1, Laider – 0.

I nagle, całkiem nieproszenie, odezwał się w mojej głowie głos niepokojąco przypominający Kaśkę: „ Jeśli kogoś nie polubisz, to z uśmiechem podrywaj chłopaka tej zdziry.” Prawie wybuchnęłam śmiechem, wyobrażając sobie, co ona zrobiłaby, żeby zdobyć faceta, który jej się podoba.

Oczywiście, ja nie posunęłabym się do czegoś takiego, nie ważne, jak odpychająca była Fleur i pociągający Laider. „Oczywiście, że nie” – myślałam, przeczesując włosy palcami.

Chociaż, z drugiej strony…

Autor: Noctia „Nox” Suavis

Korekta: Blooooondi